Uwaga!

W 603 r. p.n.e. największy władca ówczesnej cywilizacji – Nabuchodonozor miał sen. Jako potężny król, wierzył, że losy jego samego, jak i całego państwa leżą w rękach opiekuńczych bóstw babilońskich. W tamtych czasach panowało powszechne przekonanie, że bogowie komunikują się z ludźmi poprzez sny i wizje. Sen króla był na tyle niezwykły, że wzbudził w nim niepokój. Możemy być prawie pewni, że śnił mu się ogromny posąg, ubrany w strój babilońskiego wojownika. Nabuchodonozor sam był wojownikiem. Jako młody chłopiec prowadził zwycięskie wojny z odwiecznymi wrogami Babilonu – Egiptem, Elamem i Asyrią. Teraz, u szczytu władzy, gdy zajęty był budową dróg i irygacją licznych ziem królewskich, przyśnił mu się posąg, który mógł sugerować nieszczęście. Nie był to zwyczajny posąg – nienaturalne połączenie różnych surowców, z których był zbudowany, opisane jest w 2. rozdziale Księgi Daniela.

Nabuchodonozor był wówczas w wieku trzydziestu kilku lat, miał kochającą żonę i trójkę małych dzieci. Jak przystało na prawdziwego władcę tamtych czasów, miał plany poszerzenia wpływów Babilonu na inne kraje – szczególnie niepokoił go ciągle niebezpieczny Egipt. Orientalny despota był niecierpliwy i chciał natychmiast poznać znaczenie swego dziwnego snu. Był jednak doświadczonym człowiekiem i wiedział, że jeśli opowie treść snu wróżbitom, magom, czarownikom i Chaldejczykom, oni wymyślą sprytną jego interpretację, która niekoniecznie będzie prawdziwa. Postanowił więc, że skoro są pośrednikami bogów, powinni sami najpierw opowiedzieć mu treść snu, a potem wyjaśnić jego znaczenie.

Śpiewać i opowiadać o Bogu recydywistom, stu złym ludziom, którzy siedzą przed tobą – to bardzo ciężka praca. Inaczej jest jednak, gdy patrzysz na nich nie jak na ludzi złych, a raczej jak na ludzi chorych. Złe są ich uczynki, nie oni sami. „Odróżnij grzech od człowieka” – z tym, że praktyka jest o wiele trudniejsza niż słowa.

Więzień, to chory człowiek, który potrzebuje uzdrowienia, a o tym nie wie. My też nosimy w sobie choroby, o których – prócz Boga i nas – nikt nie wie. Czasami wręcz wie o nich tylko Bóg, bo sami jesteśmy na nie ślepi lub po prostu nie chcemy o nich wiedzieć. Więc słowo „recydywa” odnosi się nie tylko do tych, którzy po raz któryś trafiają za kraty. Recydywistą jestem ja sam, powracając do grzechu, którego tak bardzo w sobie nie chcę. Może to dla wielu z was niesłuszne porównanie. Jednak grzech jest grzechem, choć może przestępstwo osadzonych jest większego kalibru niż nasze, popełnione w umyśle czy poza osądem innych. Z takim nastawieniem łatwiej było mi przemówić do więźniów w Wołowie. Łatwiej zrozumieć. Bo i nam ciężko jest się pozbyć złych przyzwyczajeń, które są pozostałością z dzieciństwa, młodości. Nawyków, które pielęgnowaliśmy, a teraz tak bardzo i tak szybko chcielibyśmy się ich pozbyć… Niestety. Ten proces nie przebiega szybko. Potrzeba czasu, samodyscypliny i wytrwałości. Konsekwencji i rzetelności w myśleniu o zmianie tego, co chcemy zmienić w sobie. Słabości naszego charakteru rodziły się długo, niekiedy za naszym przyzwoleniem i dlatego długo trzeba je zwalczać. Na szczęście pomaga nam w tym Bóg. Osadzonym nikt nie pomaga. Dlatego pojechaliśmy do Wołowa.